این روزها فیلمسازی به دیدارم آمد که اولین فیلمش را خیلی دوست دارم و پس از آن گام به گام از او دور شدم. هر قدر که او از فیلم ساختن به مثابه فیلم ساختن دور شد و به سیاست گروید، برایم تحمل ناپذیر تر شد. هر قدر که نامش را با درآمیختگی با سیاست های قدرت ها – که برایم همیشه سیاست بازی است – مطرح تر کرد، برایم در آفرینش بی نام تر و بی سلوک تر شد.
از گفتگو کردن هرگز بدم نیامده، اما این بار هیچ حوصله اش را نداشتم. به نظرم همه چیز بدجوری متناقض، بی هوده، کاذب و پوشالی آمد. کدام سینمای مستند؟ همان سینمای مستندی که مستندسازانش را به نام جاسوس دستگیر می کنند و بعد هم یکی دو ماه بعد که آزاد می شوند، هیچ کس این زحمت را به خود نمی دهد که از مردم معذرت بخواهد.
امروز خیلی عصبانی و خیلی حیرانم و خیلی وضع خنده آوری دارم و … یکی به دادم برسد و مرا از دست این علی ارکیان نجات دهد که اگر این طور پیش برود مجبورم ماجرای خلیج فارس و یک عالمه گناهان کبیره شبیه خلیج فارس اش را فاش کنم؛ مثلا ….. بماند!
ما نباید اسلوب تهیه کنندگی هالیوودی برای فیلم های پر خرج را تقلید کنیم. تازه این شیوه در مورد آثار مستقل سینمای حرفه ای و کار مؤلف هم کارایی ندارد. من همواره با این نوع مشاوره ها مخالف بوده ام.
دوست عزیز و مستندسازم که در لاهیجان فعالیت وسیعی برای پرورش مستندسازان دارد و در رشت مسئولیتی عهده دار است، به من گفت که تدوینگر فیلم من ساکن سفرم من – حامد اریب – مطلبش را بر اساس نگاه من نوشته بوده. کسی که با یک فیلم سروکله می زند، حق دارد نظرش را بگوید. حتی خود فیلمساز حق دارد از اثرش دفاع کند و من این کار را دوست دارم.
من 135 صفحه در بارۀ ماجرای داوری و انتخاب و برخوردهای مختلف و مشکلات سازوکار جشن مستند و راه حل های اولیه و ضرورت گفتگو در بارۀ سازمان جشن و نگاه به این فستیوال و نقد نامه ها و ماجرای اعتراض و مخالفتم با وجوهی از نگرش دوستان مستندسازم نوشته ام؛ اما نمی دانم با این حجم مطلب چه کنم.
این حمیدرضا خان احمدی لاری هم در نشر ساقی با ترجمه هایش حقی به گردن سینمای مستند ما دارد و کتاب های خواندنی اش را هر مستندسازی باید مطالعه کند، از جمله همین کتاب آخرش را که به تازگی ابتیاع کرده ام: “قصه گویی در فیلم مستند”.
می دانم که اتفاق می افتد: هروقت چیزی از زندگی، روابط و ویژگی های دوست داشتنی ام را علم می کنم، از دستش می دهم. کافی است حرفش را بزنم؛ همین! ادعایش را که بکنم، در باره اش که بنویسم، گویی کسانی در کمین نشسته اند تا ببینند من از چه سرخوشم، همان را حذف کنند!
شهر کوچک بر سنت های خود ایستاده و ضمنا” مدام از پستان ابرشهر می نوشد و رو به آن دارد. برای او ابرشهر تهران اگر امکان و رؤیای آزادی و رفاه نباشد، دست کم امید کار و رهایی از بندها و حصار های شهر کوچک در عرصۀ کار فرهنگی و تفکر و هنر را زنده نگه می دارد.
نور بیست و سوم مهر نمی دانی چیست
همان افتاده روی پلک های نیم بسته ام.
زیر لب گفتم: هیچی عزیزم
(با تو نبودم)
Copyright © 2012 vamostanad.com. S. Zebardast made it.