در توضیح داستان باد یوریس ایونس، در پانوشت ترجمۀ “مقدمه بر مستند”، نوشته ام: “یوریس ایونس در اواخر دهۀ هشتاد زندگی اش بر صندلی ای چوبی در صحرای گبی به انتظار باد نشسته است و خاطرات گذشته را به یاد می آورد که آرزوی پرواز به چین را داشت. واقعیت و خیال و اسطوره و باد و تنفس در هم می آمیزد. صدای انقلاب ایران را هم از رادیو می شنود”.
در نخستین گام: باید تعریفی جامع و مانع از عکس سینمای مستند داشت: عکس سینمای مستند ایران، تصویری از حضور تاریخی مستند سازان در دوران خویش است. چنین تصویری به ثبت چهرۀ مستندسازان می پردازد. شرایط تولید، گروه تولید و فعالیت های صنفی آنها را به نمایش می گذارد.
تا رسیدن به حد نصاب بیش از هفتاد نفر فاصله بود. زمان می گذشت و بعید نبود که این بار هم مجمع عمومی فوق العاده به حد نصاب لازم نرسد. اما با ورود هریک از اعضاء، امید به برگزاری بیشتر می شد. موبایل ها هم برای گرفتن وکالت بکار افتاد. یک نفر گفت بریم تو سالن، فقط دو نفر باقی مانده .
نمی دانم چرا انجمن مستندسازان سینمای ایران تمام فکر مرا به خود مشغول کرده است. به نظرم می رسد که در این مورد هم انجمن باید پا پیش بگذارد. اما مگر انجمن کیست جز ما؟ بنابر این وقتی ما پا پیش نهادیم یعنی کاری شده است که باید می شد. می شود این کار را مقدمه ای دانست برای یک بنیاد عکس فیلم مستند و راهی به سوی موزۀ سینما و تلویزیون بعدی.
فیلم “زینت یک روز بخصوص” با استفاده از عنصر اجرایی زبان به راه می افتد. تصمیم مختاری در آغاز فیلم که به دلیل محدودیت های قانونی از خیابان به داخل خانه زینت می رویم، زبان را با کردار همراه می سازد. اما فیلم حکایت یا توصیف چگونگی تولید اثر هم هست و به خوبی از طریق مشارکت مستندساز و سوژه به پیش می رود و ما را به شناخت سوژه رهنمون می شود.
از مدت ها پیش پیروز کلانتری پیشنهادش این بود که این صفحه را به یک وبلاگ تبدیل کنم و من یا طفره رفتم و یا اهمیت وبلاگ نویسی را در نمی یافتم و به نظرم دلیل عمده اش این بود که به مقاله نویسی عادت دارم. مقاله ها معمولاً یک طرفه اند و بازخورد چندانی ندارند. البته من همیشه دوست داشتم که مقاله هایم را چند باره بنویسم.
کپی برابر اصل (عباس کیارستمی – 1389) جایش در همایش انسانشناسی هنر خالی بود، که هر چند فیلمی داستانی است، ولی در بارۀ زیبایی شناسی و درک انسان از اثر هنری یا شئی فرهنگی و تأثبراتش پرسش طرح می کند.
سخن کیارستمی در بارۀ زیبایی شناسی و درک انسان معمولی از اثر هنری یا شئی فرهنگی است و گفتگوی واقعیت و خیال به عنوان اصلی ترین شاخه در نظریۀ فیلم ایرانی همچنان در این آخرین اثر کیارستمی تداوم دارد.
( ومستند: این نقد از صفحه فیلم مستند سایت “انسان شناسی و فرهنگ” نقل می شود. )
این نوشته قرار است تحلیل فیلم تینار از نگاه من باشد. در یک تجربۀ نقد جمعی و در حضور کارگردان ممکن است بسیاری از این نظریات نقض و یا تکمیل شود و من آن لحظه را انتظار می کشم.
در بارۀ این که مسیر هنر زمان چگونه تعیین شده است تا به حال چندین بار مورد مصاحبه قرار گرفته ام. آخرین بارش آذر ماه پارسال درسینما فردوس و برخی تالارهای موزۀ سینما، مقابل دوربین زاون قوکاسیان نشستم و به سرریز سؤالات او در بارۀ زندگی و کار و علائق و مجموعۀ پژوهشم در سینمای ایران پاسخ گفتم.
نمی دانم چرا این نوع فیلم را غالباً سرمقاله در برابر مقاله تعریف کرده ام. آیا به این دلیل که اساسا” در ایران کمتر فیلم دارای تشخصی وجود داشت که صدای فیلمساز را بیان کند و کمتر فیلمی مشاهده می شد که مضمون و درکی شخصی از واقعیت را بیان کند (و به واقع فیلم مقاله باشد) ؟
Copyright © 2012 vamostanad.com. S. Zebardast made it.