در نهایت آیا این خوانش تازه از داستان اصحاب کهف نمیتواند هشدار تلخی از جانب خداوند باشد خطاب به همهی انسانها؟ ماندن و تاریخیزیستن هرچند همراه است با رنج شهادت و شکنجه و تبعید اما با تمام عوارضش زیستنی است همپای زمان؛ درحالیکه رفتن و خروج از جریان تاریخ تفاوتی با خواب (بخوان مرگ) ندارد.
«…تعداد کشتهشدگان 800 هزار و تعداد مجروحان 9 میلیون نفر…!» حدس میزنید این تعداد کشته و زخمی مربوط به چه رویدادهایی میباید باشد؟ هرچند که این میزان تلفات به اندازهی تلفات جنگ جهانی اول یا دوم و یا جنگ ویتنام نیست، اما از آمار جنگ هشتسالهی ایران و عراق بسیار بیشتر است، ….
آخرین شمارهی همشهری ماه پروندهای را چاپ کرده دربارهی خانوادهی دریانی در تهران با عنوان «امپراتوری دریانیها». خواندنش را به همهی دوستان جوان مستندساز توصیه می کنم، دوستان مجرب نیازی به این توصیهی من ندارند! بعید میدانم اگر یک مستندساز خیلی جدی و عمیق وارد زندگی این دریانیها شود کمتر از چند موضوع جذاب برای ساخت فیلم مستند دربارهی این خانواده پیدا کند.
“تدوین، عباس گنجوی” کاری است از بهرام دهقانی که خود از با تجربه ترین تدوین گران سینمای ایران است و پس از سال ها در تنها تجربه ی فیلم سازی خود (تا آن جا که من می دانم) اثری جذاب درباره ی یک تدوین گر و اساساً هنر تدوین فیلم ساخته است.
فیلم مستند عرصهی کار و کوشش فیلمیک بر روی تصویر زندهی برگرفته از واقعیت است. اگر «تصویر» را صرفاً چیزی بدانیم که دیده میشود و شنیدنیها را از این عرصه حذف کنیم، بخش مهمی از واقعیت را از نظر دور داشتهایم. از جملهی شنیدنیها یکی کلمات یا عباراتی است که زیر عنوان تعارف شناخته میشوند و بار معنایی کم، متوسط، زیاد و گاه حیرتآوری دارند و در گفتوگوهای روزمرهی ما ایرانیان کاربردهای فراوانی دارند.
باورم بهعنوان یک منتقد این است که اوجگیری مجدد سینمای مستند در دو دههی اخیر بر پایهی تجربههای گذشته (لااقل بهصورت بدهـبستان با گذشته) انجام گرفته و امری دفعی و بهکلی بیارتباط با گذشته نبوده است. این نسل شکوفای دهههای هفتاد و هشتاد بر پایهی گفتوگو و نقد منطقی مستند دههی چهل است که میتواند چنین بشکفد و بدرخشد.
نوشتهی میراحسان با عنوان گاو زرّین سامری دههی چهل (آیا مستندسازی دههی چهل الگوی مناسبی برای همهی دهههاست؟) را خواندم. راستش خواندن مقالهای از او که با حدت و شدت با سینمایی که با آن معارضه دارد (هر اندازه در چشم عدهای و حتی انبوهی از مخاطبان عزیز) برخورد کند، اصلاً دور از انتظار نبود؛ اما …
یک اصطلاح در دنیای فیلم مستند بسیار بهکار گرفته میشود: «واقعیت استنادی.» در یک فیلم مستند مهم این است که آنچه مستندساز در اثر خود عرضه میدارد باید به یک واقعیت خارجی استناد کرده باشد. این، تفاوت مهمی است میان فیلم مستند و داستانی.
حضور افراد در این برنامه کاملاً آگاهانه و داوطلبانه است و دوربین با موافقت آنان اجازه مییابد که به هر نقطه از خانهشان (که لازم باشد) سرک بکشد، از مهارتها یا دستوپاچلفتگیهایشان فیلم بگیرد، روی اعمالشان گفتاری طنز، بازیگوشانه و گاه انتقادی گذاشته شود…….
در روزهای اخیر اخبار بسیاری درباب تخریب احتمالی پایه های سی و سه پل یا در حقیقت پل الله وردیخان در رسانه ها منتشر شده است و البته اطلاع رسانی قطره چکانی باعث ایجاد جوی مه آلود درباره ی یکی از مشهورترین آثار تاریخی دوران صفویه در اصفهان شده است. زمینه های علایقم را می [...]
Copyright © 2012 vamostanad.com. S. Zebardast made it.