این روزها فیلمسازی به دیدارم آمد که اولین فیلمش را خیلی دوست دارم و پس از آن گام به گام از او دور شدم. هر قدر که او از فیلم ساختن به مثابه فیلم ساختن دور شد و به سیاست گروید، برایم تحمل ناپذیر تر شد. هر قدر که نامش را با درآمیختگی با سیاست های قدرت ها – که برایم همیشه سیاست بازی است – مطرح تر کرد، برایم در آفرینش بی نام تر و بی سلوک تر شد.
چه عنصری این اثر را قابل توجه، گرم و نافذ کرده است؟به نظرم عریان کردن و نمایش بدون نمایش و تصنع روح یک زن جوان ایرانی، محیط زندگی او، حالت درونی و حس و حالش.
از گفتگو کردن هرگز بدم نیامده، اما این بار هیچ حوصله اش را نداشتم. به نظرم همه چیز بدجوری متناقض، بی هوده، کاذب و پوشالی آمد. کدام سینمای مستند؟ همان سینمای مستندی که مستندسازانش را به نام جاسوس دستگیر می کنند و بعد هم یکی دو ماه بعد که آزاد می شوند، هیچ کس این زحمت را به خود نمی دهد که از مردم معذرت بخواهد.
خبر انحلال خانۀ سینما را که شنیدم، آه از نهادم برخاست: آه، کارت عضویتم در انجمن مستندسازان! چپ رفتم و راست آمدم و فکر کارتم از سرم بیرون نرفت. ناگهان این کارت برایم آن قدر عزیز شد که لحظه ای نمی توانستم از خیالش رها شوم. راستش پارسال مدت ها کارتم آن جا مانده بود و نرفته بودم بگیرم.
شعلۀ ادامۀ بحث در بارۀ شالودۀ تئوریک فیلم مقاله هنوز در من باقی است! راستش، پای بک دلیل رذیلانه، یعنی توضیح خودم و سبکم در فیلمسازی هم در میان است. آیا حالا دریافته اید که جدا از شوق نظری، چرا این همه، نوشتن در بارۀ فیلم مقاله در من اشتیاق ایجاد می کند؟
لحظۀ آخر گفتند در مشهد است، و من دلم پر زد برای خلوت نیم شبان یک حریم مقدس که برایم قطعه ای از بهشت است و رفتم آن جا گریه کنم؛ و چند فیلم محشر دیدم، و انیمیشن های حسابی امیدبخش، و دو سه فیلم داستانی گیج کننده که یکی اش عالی است: (Roof).
امروز خیلی عصبانی و خیلی حیرانم و خیلی وضع خنده آوری دارم و … یکی به دادم برسد و مرا از دست این علی ارکیان نجات دهد که اگر این طور پیش برود مجبورم ماجرای خلیج فارس و یک عالمه گناهان کبیره شبیه خلیج فارس اش را فاش کنم؛ مثلا ….. بماند!
در جشنوارۀ رویش ماه اخیر به عنوان منتقد فیلم و کارشناس دعوت شده بودم. هرچند در این سن و سال ایفای این نقش پرتحرک و نفس بر مناسب حال من نیست و تنها به داوری – که هرگز به عنوان امری عینی و قطعی به آن باور نداشته ام – می توان رضا داد و نه بیشتر.
ما نباید اسلوب تهیه کنندگی هالیوودی برای فیلم های پر خرج را تقلید کنیم. تازه این شیوه در مورد آثار مستقل سینمای حرفه ای و کار مؤلف هم کارایی ندارد. من همواره با این نوع مشاوره ها مخالف بوده ام.
دوست عزیز و مستندسازم که در لاهیجان فعالیت وسیعی برای پرورش مستندسازان دارد و در رشت مسئولیتی عهده دار است، به من گفت که تدوینگر فیلم من ساکن سفرم من – حامد اریب – مطلبش را بر اساس نگاه من نوشته بوده. کسی که با یک فیلم سروکله می زند، حق دارد نظرش را بگوید. حتی خود فیلمساز حق دارد از اثرش دفاع کند و من این کار را دوست دارم.
Copyright © 2012 vamostanad.com. S. Zebardast made it.