مدت زیادیست که تاثیر اتفاقات اجتماعی و سیاسی را که در ایران می افتد بیشتر از هرجا و مکان واقعی در مکان های مجازی می بینیم. گمان می کنم بهترین فضایی که در دنیای مجازی برای ابراز عقیده و نظر و اعلام موافقت و مخالفت و حتی فحش و ناسزاگویی به مخالفین یا آنچه با آن مخالفیم وجود دارد، فیس بوک است. از ابراز نظر درباره دوست داشتن حیوانات و رستوران های تهران بگیر تا خلیج فارس و نوروز تا عضویت در صفحه هایی برای اعلام تنفر از کسی یا چبزی یا اعلام همدردی با مردم مصر در میدان تحریر یا من از صبح زود بیدارشدن متنفرم یا من عاشق مامانم هستم.
هفته اخیر هر وقت فرصت کرده ام تا سری به فیس بوک بزنم، با اخبار خانه سینما بمباران شده ام. خود من هم چند روز پیش چیزی دراین رابطه در صفحه ام نوشته ام. اما گاهی فکر میکنم این همکاری و همفکری و همبستگی و یا این تخلیه روانی که در دنیای مجازی به آن دسترسی و در آن اشتراک داریم، ما را خیلی از رفتارهای اجتماعی در دنیای واقعی دور نمی کند یا نکرده است؟ این تنها یک سوال است.
گرچه خیلی وقت ها دیده ایم برای اعتراض کردن در دنیای مجازی بعضی ها همانقدر تاوان داده اند که معترضان در دنیای واقعی. مخالفت کار ساده ای نیست. اعتراض هم کار دشواری ست.
خانه سینما این روزها به نگرانی و دغدغه خیلی ها تبدیل شده؛ حداقل در عرصه فیس بوک. اما من خودم که معمولا از کسانی هستم که گاهی این خبرها را به اشتراک میگذارم، این روزها دستم به این کار نمی رود، چون همه اش دارم از خودم می پرسم خانه سینما قبل از خبر فوت یا انحلال یا تعلیق یا کما یا هرچیز دیگری، چقدر برای من به عنوان یکی از اعضای انجمن مستندسازانش، اهمیت داشته است؟ من یکی از کم حضورترین و بی توجه ترین اعضای این صنف بوده ام احتمالا. حق عضویت سالی را که رو به پایان است که هنوز پرداخت نکرده بودم. در دیدارهای گروهی که معمولا نبودم. در جلسات نمایش فیلم که در یک سال اخیر خیلی کم پیش آمده که بتوانم حضور داشته باشم. من به چه درد صنف می خورم اگرحتی صنف ازخودش نپرسد که این عضو بی خاصیت به چه درد ما می خورد؟
خب، حالا احساس میکنم اگر خانه سینما پلمپ شود، فاجعه ای رخ داده است؟ نمی دانم.
من نمیدانم آدم صنفی چه رفتاری باید داشته باشد. نمی دانم صنف در قبال اعضایش چه وظایف مشخصی دارد. صنف برای من یک کلمه مجرد بود. وقتی به انجمن مستندسازان فکر می کنم اول صدای جیرجیر کفش هایم روی پله های چوبی اش به گوش میرسد و بعد اتاق دنج کوچکی که خانم جهانگیری با یک لبخند به استقبال ات می آمد. این اواخر معنی این کلمه برایم تغییر کرد. وقتی چهار، پنج نفر از اعضای صنف مستندسازان به دلایلی گرفتار شدند و ما اخبار”م.م” و” ن.ص” و “ه.ا” و بقیه را دنبال می کردیم ، تعدادی از اعضای هیات مدیره و بازرس انجمن و طبعا کل روسای خانه، پی گیر آزادی همکاران مان بودند و این تلاش تا آنجا که به گوش من میرسید و میدیدم ستودنی بود. وقتی در لحظه ای نگرانی و سکوت به گوشی موبایلم خیره می شدم از تصور این که حالا زنگ بزند و کسی مرا به جایی فرابخواند که ده ها نفر از اعضای دیگر صنف، فراخوانده شده بودند، نمی ترسیدم. می دانستم که من نه اولی خواهم بود و نه آخری و مهم تر این که من تنها نیستم؛ کسانی این بیرون هستند که نبودن تو برای شان اهمیت دارد. این است که اهمیت دارد.
این هم از سر خودخواهی ست، نه؟ این که من حالا که میدانم صنفی که من در آن عضوم امنیت و سلامتم برایش مهم است؟ جور دیگری نمیشد من به اهمیت صنف پی ببرم؟ و حالا که اینطور است، من برای سرپا ماندن چنین تشکیلاتی چه کار دارم می کنم؟ ما برای حمایت از صنف مان، برای حمایت از خانه ای که ممکن است درش بسته بماند، چه وظایفی داشتیم که انجام ندادیم؟ این چه حسی ست که این همه ما را نگران میکند و وادارمان میکند در دنیای مجازی این همه سر و صدا به راه بیندازیم؟ احساس می کنیم چه چیزی را از دست داده ایم؟
واقعا ما پنج هزار نفر اعضای خانه سینما چه چیزی را از دست خواهیم داد اگربزرگترین نهاد صنفی ایران تعطیل شود؟
چرخ و واچرخ زدن در سایت ها و وب ها و دنیای مجازی به لطف یک فیلترشکن خوب می تواند ساعت ها ما را سرگرم کند. همین حالا به این فکر نمی کنم که اینترنت ملی یعنی چه و چه اتفاقات جدیدی سر راه ماست. سینمای ملی هم برای من عبارت سرگردانی است. من از همه چیزهای ملی، تیم ملی والیبال را ترجیح می دهم. از کفش ملی هم خاطرات خوبی دارم. اما از روزی میترسم که واکنش های مجازی ما حتی به اتفاقات واقعی غیر ممکن شود. از آن روزی که همه چیزمان مثلا ملی شده باشد. غذای ملی، هوای ملی، شوهرملی، زن ملی، خانواده ملی…و خلاصه همه چیزمان ملی شود. بعد با خانواده ملی برویم فیلمی از سینمای ملی ببینیم، بعد کمی هوای ملی بخوریم و در خانه ملی، یک خواب خوب ملی داشته باشیم.
آن وقت دیگر نه نگران صنف و خانه و عضو و اعضا هستیم، نه آدم هایی که با حرف اول اسمشان از بین ما ناپدید شده اند؛ چون میدانیم که در مملکت ملی هیچ اتفاق ملی بدی نمی افتد.
