از مدت ها پیش پیروز کلانتری پیشنهادش این بود که این صفحه را به یک وبلاگ تبدیل کنم و من یا طفره رفتم و یا اهمیت وبلاگ نویسی را در نمی یافتم و به نظرم دلیل عمده اش این بود که به مقاله نویسی عادت دارم. مقاله ها معمولاً یک طرفه اند و بازخورد چندانی ندارند. البته من همیشه دوست داشتم که مقاله هایم را چند باره بنویسم. گاهی در مورد یک موضوع چندبار تجربه کرده ام؛ یعنی هر بار موضوعی را که می نوشتم، منتظر می ماندم تا ببینم نظر خواننده ها در آن مورد چیست. خوبی وبلاگ ها همین است که  آشکارا نویسی را رواج می دهد و حالا که دست به کار شده ام امیدوارم در این صفحه در بارۀ دغدغه های ذهنی ام در مورد پژوهش و سینمای مستند بنویسم، پرسش  های دائمی ام را مطرح سازم و منتظر پاسح ها بمانم.

می دانید که تا این لحظه  هیچ موزۀ عکس فیلم مستند در ایران وجود ندارد. اکثر کتاب های سینمایی را که باز می کنید زیر هر عکس معمولاً این عبارت را می خوانید که   photo  courtesy of یعنی این عکس به لطف و مرحمت فلان مؤسسه یا فرد در اختیار نویسنده یا ناشر قرار گرفته است. گاهی نام عکاس هم می آید. ما هم علاوه بر جمع آوری اسناد تاریخی از نظر پژوهشی به چنین مؤسساتی برای کار خود نیاز مبرم داریم. واضح است که سایت های کم بضاعتی مثل سایت ومستند نمی توانند جای یک مؤسسه مثل موزۀ سینما را بگیرند ولی می توانند موج راه بیندازند و این است ابتدایش :

دوستان ومستند صفحه ای را به پروژۀ عکس فیلم های مستند اختصاص دهند. این یک پروژه است. می توان در بارۀ عکس های ارسالی شرح و تفصیلات نوشت یا با همان شرح و تفصیلاتی که خود فرستنده ارسال کرده کار را به پیش برد. در واقع ما تأسیس موزۀ فیلم مستند را از درون همین وبلاگ و همین سایت ومستند شروع می کنیم. چه کار کنیم که کار بهتر به پیش برود؟  این صفحه می تواند یک کانال ارتباطی باشد بین ومستند، صفحۀ عکس مستند سایت انسان شناسی و فرهنگ و انجمن مستندسازان، تا از آنجا انجمن با دست پر بتواند برای تأسیس موزۀ سینمای مستند اقدام کند. راهکارها ی موجود و ذهنی خود را برای ما بنویسید؛ مثلاً این که از اول ما فقط آنها را یک بار چاپ کنیم و بلافاصله در اختیار  مؤسسه ای مثل انجمن مستندسازان قرار دهیم یا هر چه که به نظر شما برسد.

منتظریم.