مهرداد اسکویی سرگرم گردآوری کارت پستال ها و عکس های قدیمی و کمک به ثبت دورانی از زندگی ایرانی ماست که بنا به دلایل مختلف در پستوها دفن و محو شده است. کارت پستال هایی با بیش از صد سال قدمت و عکس هایی که از دوران قاجار به ارث رسیده اند؛ اما محصول یک نظم گفتار متمایز از قدرت اند و بدیهی است توجهی به پرده پوشی نداشته اند. گفتمان فرهنگ رسمی در برابر ثبت بصری زندگی بی پرده قرار می گیرد؛ آن زندگی که دیگر بود و امروز ارزش تاریخ بصری و انسان شناسی دورانی سپری شده را دارد. این زندگی بخشی تازه می تواند فراتر از خاطرات گویی، به انسان شناسی دو دوران ختم شود.

این میل و پرسش و این پروژه از کجا در ذهن اسکویی جرقه زد، نمی دانم؛ اما به دلیل علاقه ام به تأویل عکس، عکس های قدیمی همچون یک نشانه مورد علاقۀ من است و قدر کار او را می دانم؛ هم قدر و هم معنا و تأثیرش را. او آدم مناسبی برای این پروژه است. مستندساز شناخته شده ای است، در هلند او را به عنوان یکی از چهره های فرهنگی جهان در سال ۲۰۱۰ برگزیده اند و آدمی است که به فرهنگ بومی ایران و نشانه هایش علاقه مند است و برای باروری و نگهداری اش می کوشد. اسکویی توانسته اولین کارت پستال ها و عکس های آلبوم های خانوادگی آدم های گوناگون را جمع کند و مرکز پژوهش میراث تصویری او، که کارگروه های گوناگون در آن کار می کنند، با هزینۀ شخصی اش شروع به فعالیت کرده است. او مجموعه دار نیست، اما از این که مجموعه داران خارجی کارت پستال ها و عکس های قدیمی ما را انبوه انبوه از ایران خارج کرده اند، نگران است و می کوشد دست کم کپی هاشان را برگرداند و از محو تصویر یک دوران ممانعت به عمل آورد.

او با کتاب های کارت پستال ها و عکس های زندگی روزمره، زنان، مسکن شهری و انقلاب ۵۷، و در کنارش نمایشگاه های کارت پستال و دو جلد کتاب با عناوین گیلان در روایت کارت پستال ها و عکس ها کاری مهم انجام می دهد. تشویق کسانی نظیر مرحوم افشار و توجه اساتید ایرانی و خارجی به کار اسکویی نشان از اهمیت تلاشی دارد که او در جهت ممانعت از مرگ تصاویر قدیمی تاریخ و زندگی ایرانی آغاز کرده است.

او برای پیگیری کارش نیازمند حمایت مادی و معنوی است. امیدوارم دست های یاری و همکاری به سویش گشوده شود و کارش استمرار و قوام پیدا کند.