مدتی قبل درباره موضوعی راجع به سینمای مستند تحقیق می کردم. به خیلیها زنگ زدم و از آنها اطلاعات گرفتم ولی به نتیجه ای که می خواستم نرسیدم. تا این که با یکی از برو بچههای مستندساز ایرانی مقیم اروپا تمامس گرفتم. گفت: درباره موضوع مورد نظرت خودم چیزی نمی دانم ولی آن را بین اعضای یک فروم (تالار گفتوگو) اینترنتی مطرح میکنم. فرومی که درباره سینمای مستند است و خیلی ها عضو آن هستند از قدیمی ها تا جوان هایی که تازه کارند. یک هفته بعد مطالبی را برایم فرستاد که انگشت به دهن ماندم. خیلی بیشتر از آن چه که به دنبالش بودم، برایم جمع آوری کرده بود و همه اش از حرفها و نوشته های آدمهای همان فروم اینترنتی بود.
در اوایل راه که میخواستیم سایت ومستند را راه بیاندازیم یکی از ایدههایمان برای آینده سایت به راه انداختن فروم درباره سینمای مستد بود. یکی شبیه همین فرومی که کار مرا راه انداخت. جایی که همه با همه حرف بزنند، نه مثل کنفرانسها یک نفر و یا چند نفر با همه آنهایی که گوش می دهند. مدتی که از کار سایت گذشت. فهمیدیم که خیلیها حتی حوصله کامنت گذاشتن برای مطالب نوشته شده در بخشهای مختلف سایت راهم ندارند جه برسد به آمدن در فروم و گپ زدن و بحث کردن! اما چرا؟
چرا در فضای وب هنوز نیازی برای ایجاد یک فروم فارسی درباره سینمای مستند ایران حس نشده و اگر حس شده به راه نیافتاده است؟
تالارهای گفتگو فضاهای بسیار جذابی هستند که بامطرح شدن یک بحث یا سوال، پله پله همه اعضا اطلاعاتشان را به آن میافزایند تا جایی که در نهایت همه از یک تجربه مشترک و بسیار ارزان بهرهمند می شوند. این فضاها پراز تجربه آدمهایی است که سرشان به سنگ خورده و یافتههای شخصیشان را به راحتی در اختیار بقیه قرار میدهند و هر کسی چیزی به آنها اضافه میکند. خیلی از موضوعاتی که هیچ جایی ردی از آن ها نمیتوانید پیدا کنید در همین فرومها به بحث گذاشته شدهاند و اعضا با همکلامی و ردوبدل کردن تجربهها و اطلاعات به جمع بندیهای بسیار کارایی رسیدهاند . امروزه از تبادل آگاهیهاست که پیکره بزرگتری از اطلاعات شکل می گیرد و تجربههای دیگران حفرهها و خلاهای دانستهها را میپوشاند. ای کاش دربین بچههای مستندساز ایرانی هم فضایی اینچنین زنده و پویا به وجود بیاید و جایی باشد که موضوعات مختلف به بحث گذاشته شوند و فضایی چندصدایی که از مشخصههای اینترنت است شکل بگیرد. جایی که همه با هم به بالا رفتن اطلاعات و آگاهی یکدیگر کمک کنند.
یکی از مشخصه های جذاب چنین فضایی بومی بودن اطلاعات است چرا که کاربران تجربه های شخصیشان را مطرح میکنند و به راهکارها و روشهای موجود مبتنی بر نیازهای دور و برشان دست مییابند. این ویژگی کمک میکند که فقط مصرف کننده اطلاعات آدمهای خارج از مرزهای کشورمان نباشیم و خودمان برای مسائل و مشکلاتمان راه حلهای کاملی پیدا کنیم و یاد بگیریم که با تحمل و صبر حرف دیگری را بشنویم. بحث و گفتگو غالبا در فرومها به یک نتیجه یکه و سر راست نمیرسد بلکه نظرات بقیه، یکبهیک وجوه مختلف موضوع را روشن میکنند.
و اما ما! به نظرم آنهایی که مداوم و پیگیر سایت ومستند را دنبال میکنند بهتر است مشارکت بیشتری داشته باشند. کامنت بگذارند تا نویسندگان مطالب بتوانند مرحله به مرحله کارشان را بهتر جلو ببرند. حالا که فروم نداریم لااقل برای مطالب دیگران نظر بگذارید. شاید عادت کردهایم که کسی حرف بزند و بشنویم و بعد حرف بزنیم و بشنوند درحالی که اینترنت جای با هم حرف زدن و شنیدن است. نظرگذاشتن در پای مطلب نویسنده به او کمک میکند و انرژی می دهد تا کارش را بهتر پی بگیرد و پویایی سایت را بالاترمی برد. سایت یک فضای دوطرفه است. یک طرفش شمائید.
حالا نکه هرچی کامنت میگذاریم از شما جواب میگیرم. من یه دفه هم کامنت گذاشتم که سایتتون آدم سرگیچه میگیره ازیس که همه چیش قاطیه ولی یه خط جواب به من ندادید. حتما شماکم کارید که ماهم کم کاریم.
به نظرم امیر مسعود تا حدی حق داره. اما نباید شناخته شده نبودن “و مستند” رو هم از دلایل عدم اظهار نظرها حذف کرد. من خودم با هر جمع دوستی که نشسته م و احساس کردم ذره ای به سینمای مستند علاقه مندند، سعی در تبلیغ “و مستند” داشته م. اما در شروع بیشتر از مخاطبین (که منم جزوش باشم) خود گردانندگان سایت باید تلاششون رو در جهت معرفی و تبلیغ سایت داشته باشند.
به امید روزهای پر رونق بحث و گفتگو و تبادل نظر در باب مستند و دنیای هیجان انگیزش!
خوب است که دوستانی که در سایتها و روزنامه ها مطلب می دهند در این کار پیش قدم شوند. اما واقعیت این است که ما (نه تنها عموم بلکه حتی اغلب نخبگان مان) یادنگرفته ایم که به درستی گفت و گو کنیم. همان طور که دموکراسی نیاز به تمرین دارد گفت و گو هم چنین نیازی دارد. به نظر من اگر یک معیار بخواهیم معرفی کنیم برنامه ی نود فردوسی پور یک ملاک خوب است (دست کم تا حالا و تا مدتی دیگر). این را خیلی از صاحب نظران متخصص هم می گویند. در این برنامه می فهمیم که پریدن میان حرف کسی دیگر الزاما به معنای بی ادبی نیست. اما دررفتن سررشته ی کلام، گریز زدن های بی دلیل و حاشه روی های زاید می تواند عین بی احترامی به بیننده و مخاطب باشد.