هاسکل وکسلر، فیلمبردار مشهور سینما در همان اوایل مستند ” به آنها بگو که تو کی هستی؟ ” به پسرش مارک می گوید: ” تو از چی ی من می خوای فیلم بسازی؟ می خوای از موفقیت ها و جایزه هام فیلم بسازی؟ چه فایده ای داره منو جلوی دوربینت بایستونی و ازم بخوای برات حرف بزنم. این که فیلمسازی نیست. سعی کن منو توی کارهام و رفتارم دربیاری.” او به مغز و قلبش اشاره می کند و می گوید: “از این جا و این جا چه جوری می خوای فیلم بگیری؟”

این مستند که سه شنبه ۲۲ تیر ماه از برنامۀ “مستند ۴″ پخش شد، فیلمی در بارۀ وکسلر لیبرال و فعال سیاسی است که توسط پسر محافظه کار و غیر سیاسی اش ساخته شده و عمدۀ زمان فیلم در فضای رابطه و کشاکش زندگی گذشته و حال پدر و پسر می گذرد. بخش مهمی از این رابطه به تنش میان نگاه های فیلمسازی این دو مربوط است؛ ا ز جمله در همین فیلمی  که پسر در بارۀ پدر می سازد. در ادامۀ درگیری­ های از جنس گفتۀ اول این نوشته، در جایی از فیلم پدر از پسر می خواهد که با دوربین به سراغش برود تا او در بارۀ تظاهراتی که چند روز پیش برگزار شده و وکسلر در آن حضور داشته، صحبت کند. از همان لحظات اول دیدار وکسلر پدر در فکر برپا شدن سریع دوربین است و مارک مدام از او می خواهد که به تراس بروند تا تصویر پدر را در پس زمینۀ غروب خورشید بگیرد. پدر می گوید حرف من برایت مهم است یا زیبایی تصویرت؟ و ما واقعا” احساس می کنیم حرف های هاسکل برای مارک لطفی دربر ندارد و با اکراه خواهش پدر را پذیرفته است. گفت و گوی آن ها بالا می گیرد و صحنه فیلمبرداری نمی شود! در صحنۀ دیگری پدر می خواهد به سراغ چند کوبایی برود و از آن ها فیلم بگیرد و مارک که نگران است فیلمبرداری از این دیدار برای فیلمبرداری چند روز بعدش از “بوش”  دردسرساز شود، نمی خواهد با او همراه شود. هاسکل می گوید: “پس فیلمبرداری از رییس جمهور آمریکا برای تو مهم تر از فیلمبرداری از پدرته. یا این که می خوای بگی تو از من مهمتری؟”.

هاسکل وکسلر چند فیلم هم ساخت و به عنوان فیلمبرداری که کارگردانی هم می داند، مورد توجه بود. در یکی دو مورد هم (از جمله فیلم  ” دیوانه ای که از قفس پرید “) شرح دخالت های او در کار کارگردان و فیلم و حتی اخراجش از فیلم مطرح می شود. مارک که از اعتراض های مدام پدر در کارش ناراحت است، به او می گوید: ” توی زندگی مون هم اغلب احساس می کردم داری منو دست کم می گیری. خیلی شنیدم که به من می گفتی تو احمقی”. جواب هاسکل این است: ” اغلب کارگردان ها احمقند” !

یک تم اصلی به کشاکش این دو جان غریبی می بخشد و فیلم را به مستندی در بارۀ مسائل سینمای مستند تبدیل می کند. پدر در فضای زندگی واقعی و غیر فیلمیک میان خود و پسرش، در صحنه های فیلمبرداری هم مدام از نحوۀ نگاه و فیلمسازی پسر ایراد می گیرد و در جواب اعتراض پسر می گوید مگر تو نیامده ای از من فیلم بگیری؟ این منم با این روحیه و اخلاق و عقاید. تو باید از همین چیزها فیلم بگیری. او حق دارد؛ اما پسر هم حق دارد که فیلم خودش را با فکر آزاد و بدون فشار دائم دخالت های پدر بسازد؛ گرچه با نگاه به کیفیت متوسط فیلمسازی و نوع حضور مارک در این فیلم مطمئنا” فیلم او اصلا” قدرت تأثیر و جذابیت­های سینمای مستندی این کشاکش ها و این نمایش غریب از بروز روحیات و شخصیت وکسلر پدر را نمی داشت و چنین مستند درگیر کننده ای نمی شد. ” به آن ها بگو که تو کی هستی؟ ” از نوع مستندهایی است که مضامین و شخصیت هایش در مسیر تدریجی کشاکش شکل یافته در برابر دوربین جان می گیرند و ما را درگیر می کنند.

در پایان فیلم به سمت تفاهم و درک بیش تر آدم ها از یکدیگر می رویم. نمی دانیم که این وضعیت در واقعیت روابط شکل گرفته یا چینش فیلمساز این تصور و تأثیر را ایجاد کرده است (چگونه می شود فهمید؟). هاسکل می گوید که نگران فیلم پسرش است و دوست دارد که مارک به مسائل اصلی تری بپردازد و عمیق تر نگاه کند. او نگران سرطان دوست فیلمبردارش کنراد هال هم هست: ” دست کنراد رو می گیرم و ازش می پرسم که اون چه پدری بوده و من چه پدری و فکر می کنم که اون حتما” مرد بهتری برای خونواده اش بوده”. مادر مارک سال ها پیش بعد از سی سال زندگی مشترک، از پدرش جدا شده بوده و معدود تصاویر آرشیوی فیلم از او در مای تماشاگر سمپاتی ایجاد می کند. در پایان فیلم پدر و پسر به دیدار او در آسایشگاه می روند. آلزایمر دارد و هیچ آشنایی و واکنشی نشان نمی دهد. هاسکل مغرور و بدخلق دست او را می گیرد و می گرید. در راه برگشتن از آسایشگاه هاسکل می گوید: ” من و مادرت چه قدر از زندگی لذت بردیم. چه قدر همدیگه رو خوشحال می کردیم”. مارک می پرسد: ” چی شد که جدا شدین؟” و جواب هاسکل این است: “فقط می تونم بگم که مردم توی زندگی شون چیزهای متفاوتی ان… نمی دونم… نمی شه توضیح داد”.