“داستان” ماهنامۀ ویژۀ داستان از انتشارات “همشهری” است که به صورت کتاب منتشر می شود. در شمارۀ تیر ماه ۱۳۸۹ این ماهنامه به بخشی برمی خوریم با عنوان “روایت های مستند” که شامل دو مطلب است: “مورتالیته و جیغ سیاه” و “نفخۀ صور ابراهیم”. این نوشته ها برای استفادۀ نویسندگان و مرتبط کردن آن ها با گزارش ها و روایت های مستند از زندگی ها و تجربه های واقعی نقل شده است. به نظر می رسد به همان اندازۀ نویسنده ها، مستندسازها هم از چنین متونی بهره ببرند.

“مورتالیته و جیغ سیاه” شامل بخشی از یادداشت های زویا طاووسیان – پزشک متخصص زنان و زایمان – از اتفاقات و احساسات دورۀ رزیدنتی اش در شهری دور از تهران است که قرار است به صورت کتابی ۳۵۰ صفحه ای توسط انتشارات لوح زرین منتشر شود. تکه ای از این یادداشت ها را با هم می خوانیم :

“توی اتاق زایمان بیمارستان اولین بچه توی دستم گریه می کند. من هم گریه می کنم. باور ندارم که بچه را تنهایی گرفته ام و بند نافش را بریده ام. زیبا و معصوم است. اول سرش آمد. بینی و دهانش را تمیز کردم اما هنوز بقیۀ تنش توی بدن مادر بود. پلک زد و گریه کرد. اول ضعیف و بعد کرکننده! دست هایم دور گردن نازکش حلقه شد. یک فشار ملایم به پایین. شانۀ جلویی آزاد شد. بعد یک فشار به بالا و شانۀ عقبی هم آزاد شد. یکدفعه تنۀ کوچک و پاهایش مثل یک ماهی بازیگوش سر خورد به طرفم. میان فریادهای مادر و سال بالایی های عزیز به زحمت کنترلش کردم تا نیفتد. مادر و نوزاد و من گریه می کردیم و آن سال بالایی هنوز داد می زد که من باید بهتر بچه را کنترل کنم. دخترک کوچولو را گرم می کنم. ازش می پرسم: “دوست داری وقتی بزرگ شدی مثل من رزیدنت بشی؟”. چشم های سیاهش را جوری گرد می کند و جیغ می کشد که می فهمم می گوید: “مگر دیوانه ام؟”. سال بالایی هنوز سرم جیغ می زند. تا سه سال بعد هم جیغ می زند. من هم گریه می کنم. جیغ هایشان هنوز توی گوشم می پیچد. با هر زایمان تکرار و تکرار می شود. چاره ای نبود؛ من یک رزیدنت (دستیار) سال یکی بودم، یک کوزت ! “

نوشتۀ “نفخۀ صور ابراهیم” از ابراهیم خداپرست می گوید که در ساعات پس از هر مرگ تازه با نواختن شیپور مردم را از مرگ کسی که هنوز معلوم نیست که کیست، با خبر می کند. این نوشته به قلم حامد هادیان است :

“شیپور را در انبار بیرون از خانه نگه می دارد. شیپور را توی خانه نمی برد. می گوید نحسی دارد. حتی آن ها که برای خبر کردنش می آیند، حق تو رفتن ندارند. اگر حرمت شیپور را نگه دارند، اگر همان بیرون خانه بایستند و بگویند که عزیزشان مرده، ابراهیم شیپورش را برمی دارد، دنبالشان می رود، وسط حیاطشان می ایستد و به چهار جهت می دمد، همان طور که پدرش در کرنا می دمیده است و مردم در خانه ها و باغ ها و شالیزارهای سیاهکل به شنیدن صدای کرنا برای کسی که نمی دانستند کیست، فاتحه می خوانده اند.”

در صحبتی با مینا (کشاورز) حرف از این بود که در آوردن لینک سایت ها یا در بخش “مستندگردی” فقط باید به نشریات، سایت ها و مطالب مربوط به سینمای مستند رجوع کنیم و مثلا” نمی توان به سایت های مردم­ شناسی و انسان شناسی و … یا مطالب مربوط به اتفاقات و احوال زندگی روزمره لینک بدهیم؟ مطالب میراحسان در رجوع به هنرها و زمینه های دیگر بروز آوانگاردیسم هم از همین توجه ریشه می گیرد. چه کسی گفته که مستندساز فقط باید سینمای مستند را دنبال کند که ما هم فقط سرمان را توی لاک سینمای مستند کنیم و از جذابیت ها و ملاط های دیگر رشته ها و زندگی ها غافل بمانیم ؟