چند روزی از بزرگداشت محمدرضا مقدسیان گذشته. تب و تاب و شور و شوق مان خوابیده. بهمان خوش گذشته. از اینکه بعد از مدتها همه اهالی مستند دور جمع شدهاند نه برای کار بلکه برای یک سپاس، خوشحالیم.
بزرگداشتهای این چنینی جز لذت خودمانی برگزار شدنشان بیشتر شبیه یک پایکوبی چند ساعته هستند. همه خوشحالیم، بگو بخند داریم، عکس و فیلم میگیریم و از صاحب مجلس میخواهیم که کتابها و فیلمها را برایمان امضا کند. اینها همه لذتهای کوچکی هستند که طعمشان تا همیشه می مانند و بعد که تمام میشود حس میکنی انرژی تازهای گرفتهای.
و همان جا فکر میکنیم کاش میشد سپاس بعدی را زودتر از ۶ ماه دیگر برگزار کرد. ولی نمیشود. کارها آنقدر زیاد هست و کار اجرایی آنقدر سخت که تا به خودمان بجنبیم ۶ ماه رسیده و در تب و تاب سپاس بعدی هستیم .
پس فکر میکنیم چطور میشود این سپاسها را در دنیای مجازی و در همان فضای سایت برگزار کرد. حالا یک مهمانی در دنیای مجازی و فضای سایت چقدر هیجان انگیز است و چه میشود کرد که همان قدر جذاب و گرم و پر شور باشد؟
