دیشب بزرگداشت محمدرضا مقدسیان بود. جشن کوچکی که بچه های وب سایت « ومستند » و انجمن مستندسازان در خانه سینما برگزار کردند.

در آغاز محمدرضا اصلانی از همکاری محمدرضا مقدسیان با خود گفت و محمدرضا درویشی از همکاری خود با او یاد کرد. پس از آنها، روزبه تنها فرزند مقدسیان، از پدر گفت که به خاطر مستندسازی خود چندان در حق او پدری نکرد و به یاد آورد که در اغلب اوقات در پی فیلمسازی درخانه نبود و اگر بود از تفریح و بازی خبری نبود تا پدر تمرکز داشته باشد و به خواندن و نوشتن بپردازد. روزبه در علت نگاه گه گاهی خود به من گفت: به “عمو خسرو” (۱)نگاه می کنم چون از بچگی با ما بود و گواه من است.  روزبه ادامه داد اما همین پدر در این روزها در حق پسر او پدر بزرگی می کند و با هم به پارک و بوستان می روند و سری از هم سوا اند و او دراین رابطه تازه دارد با پدر مستندسازش ارتباط برقرار می کند و به بزرگی کار او پی می برد و در زندگی اصولی بودن را از او یاد گرفته است و نوشتن یادداشت روزانه را هم. سپس مقدسیان به صحنه رفت و گفت در سینما آیا واقعاً کارگردان مستحق بزرگداشت است یا برای مثال درویشی که در زیر بمباران تهران سرگرم تنظیم و اجرای موسیقی متن فیلم او بود یا فرهاد صبا و محمود بهادری که با جان سختی برای تصویرکردن صحنه های فیلم هایش مایه گذاشتند؟ مقدسیان از فریدون رهنما و اصلانی که در مستندساز شدن او نقش داشته اند به نیکی یاد کرد. از شعف خود وقتی صنحه هائی از طرح آیندۀ خود را پیدا می کرد گفت؛ و از دختر میرآب روستای «نیمه ور» خواست که به صحنه بیاید و یاد پدر را که در فیلم “سرود دشت نیمه ور” نقش اصلی داشت زنده کند . مقدس از من به عنوان دوست گرمابه و گلستان یاد کرد که مونتاژ فیلم “کوره پزخانه” را به سرانجام رساندم و از محسن عبدالوهاب گفت که در کار کوهی است که می توان به او تکیه کرد و از فرزاد توحیدی که برنامه ریز و دستیار او بود؛ و سپس از تک تک کسانی که در تمام کارهای او به نوعی نقش داشتند یاد کرد و چون از پیرمرد نقالی یاد کرد که در پایان دورۀ نقالی به حال زاری افتاده بود، اشک به چشم و بغض در گلویش افتاد.  مقدس در این کار تا آنجا پیش رفت که برگۀ «وقت تمام است» را پیش رویش نهادند.

در پنج دقیقه وقت دوباره ای که در پایان مراسم به او دادند، او از نماینده فرهنگی هنری شهرداری و از شفیع آقامحمدیان ، مدیر مرکز گسترش سینمای مستند که در مجلس حضور یافتند تشکر کرد و پوزش خواست اگر نام کسانی را به یاد نمی آورد .

بهرامی نژاد مجری جشن در پایان مراسم آقا و خانم مقدسیان را به روی صحنه خواند و  هدایا و تقدیرها به آقای مقدسیان تقدیم شد . مجتبی میرطهماسب رئیس هیئت مدیره انجمن مستندسازان روزبه – فرزند گله مند مقدسیان – را به صحنه خواند و لوح سپاس انجمن را به او داد. در دل گفتم این جایزه را باید به زری (زری، همسر محمد رضا مقدسیان) می دادند . محمود (رهبر) ۲ زیر گوشم گفت : باید به زری می دادند . گفتم تلفن روزبه را اگر داشتم می گفتم جایزه را به مادرش بدهد و امیدوار بودم  و  آرزو کردم پیشکش بعدی را به زری بدهند . اما مجری از مقدسیان و خانوادۀ او تشکر کرد و آنها جایگاه  را ترک کردند . جشن به پایان رسید . می خواستند شام بدهند. با بعضی خداحافظی کرده نکرده به سوی در خانه سینما راه افتادم. محسن (عبدالوهاب) با من تا بیرون آمد هوایی بخورد. با پشت دست چندبار به پیشانی ام زدم: من چرا چون آلوی وارفته برصندلی چسبیدم و به صحنه نرفتم  از زری تشکر کنم؟

زری عمری را در آموزش و پرورش به آموزگاری گذراند و در روزگار سختی و بی کاری مستندسازی نگذاشت آب در دل شوهرش تکان بخورد.  صحبت بر سر این مثل نیست که «پشت هرمرد موفق زنی ایستاده است»؛ جملۀ شیطنت بار مخالف که  «پشت هر مرد شکست خورده نیز زنی هست» اعتبار این کلیشه را می شکند . اما  من که تقریبا از آغاز کار مقدسیان کم و بیش به او نزدیک بودم می دیدم که زری چگونه در پس هر کار این رفیق گرمابه و گلستان ، با تمامی قوا  و بضاعت خود می ایستد. موضوع تنها ایستادگی در هنگامۀ این یا آن کار نیست . او در طول همسری با محمدرضا سنگ زیرین زندگی مشترک بود . در حرفۀ بی مزد و مواجب مستندسازی که اغلب اوقات رفیق ما کم می آورد، زری بود که بار را به دوش داشت و نه تنها در تنگی اوضاع، که از آغاز و حتی در حد توان خود، تا امروز.  در این شب جشن که در حیاط خانه سینما هر کس از دیدن دوست ندیده ای خوش و خرم بود ، زری در پی آنکه محمدرضا باز هم بتواند مستندی بسازد با این و آن سخنی می گفت و اشاره ای می کرد .

زری عزیز : من اغلب اوقات کسی را که بسیار به من نزدیک است  از فرط نزدیکی دیگر نمی بینم. کسی را که بسیار یاور و همراه من است از هماهنگی بسیار، دیگر احساسش نمی کنم . آنی که همواره با ما همراه است کم کم بخشی از وجودمان می شود و دیگر دیده نمی شود، اما هست.

زری عزیز، دوست گرمابه و گلستان همسرت؛ عموخسرو ی پسرت دستهای ترا می بوسد .

—————————————-

۱-     مرا دو نام است: رسمی ابراهیم ، غیر رسمی خسرو .

۲-     نمایشنامه نویس و دوست قدیمی مقدسیان.

در همین رابطه :

به ما که خوش گذشت!