مستند «من و خوشه چینان» اثری است از یکی از متفاوت ترین کارگردانان جنبش موج نوی فرانسه که هنوز هم جریان حیات هنری اش متوقف نگردیده و همچنان خلاق و پرسشگر فیلم پشت فیلم می سازد.

آینس واردا در این مستند، سنت خوشه چینی را بررسی می کند و از تابلوی قرن نوزدهمی و معروف خوشه چینان «فرانسوا میله» و اثر دیگری  از «ژول برتون» آغاز می کند و ما را با مفاهیم اولیه این کار آشنا می سازد. خوشه چینان کسانی بوده اند که در پایان برداشت محصول به برگرفتن و جمع آوری بازمانده توشه می پرداختند. مصاحبه شونده ای به ما می گوید که «در جنگ جهانی هم مردم باید خوشه می چیدند چون گرسنه بودند».

 واردا فیلم را با این پرسش پیش می برد که آیا هنوز هم خوشه چین و خوشه چینی داریم؟ او به حاشیه شهرها و پس و پشت بازارهای بزرگ سرک می کشد تا با دوربین دیجیتال کوچکش نشان مان دهد که خوشه چین های جدید شهری هنوز هم گرسنه اند.

 این مستند گشت و گذاری است در میان مکان های بازیافت و کامیون های حمل زباله و مزرعه های خالی حومه شهر و پرسه ای است در احوال کولی های حاشیه ها و فقیران و بیکاران شهری و نمایشی از آشغال گردی های آنان.

 واردا نشان مان می دهد که هنوز هم عده ای مجبورند از میوه ها و غذاهای دورریز و یا تاریخ گذشته استفاده کنند در حالی که حجم عظیمی از غذا بر اساس بعضی قواعد جنون آمیز بازار مصرف دور ریخته و غیر قابل فروش شناخته می شوند.

 اما او به هین ها بسنده نمی کند و از همین موضوع ساده پروژه ذهنی و استعاری غریبی می سازد. او با بسط مفهوم خوشه چینی ما را با دید دیگری از جامعه امروزی روبرو می سازد. او از خوشه چینی غذا به خوشه چینی تصاویر و اعمال و رفتار می رسد و می گوید «خوشه چینی یک فعالیت ذهنی است». او به خوبی این مستند غیرمعمول و شخصی اش را به یک پروژه ذهنی تبدیل می سازد که در آن مفاهیم  آشغال و بازیافت و برچیدن و هنر با همدیگر پیوند می یابند. او به سراغ هنرمندانی می رود که با آشغال کار می کنند. کسانی که خودشان را در دورریز جامعه می یابند و تعریف می کنند. و درنهایت فیلم با چرخش دوارش به وضوح بخشیدن ایده ی دور ریز آدم ها می پردازد. اندک اندک ساختار سیال فیلم به شما این حس را می دهد که جامعه بعضی ها را پس می زند و آنها را به سایه و حاشیه می کشاند. در واقع جامعه و قواعد نامرئی اش آنها را دور می ریزد.

 هرچند در مقابل این ایده، واردا شخصیت هایی را نشان مان می دهد که از طریق دور زدن همان جامعه مصرفی مقاومت و اعتراض شان را بیان می کنند. برای مثال او به سراغ آشغال گردی می رود که با اینکه شغل مناسب و بیمه دارد اما پانزده سال است که غذایش را از میان سطل های زباله تامین می کند. آشغال جمع کردن او از یک نگرانی اخلاقی سرچشمه می گیرد. او نگران جامعه ای است که بی هیچ نگرانی ای تنها مصرف می کند. این مستند واردا را حتما ببینید و از این لذت ببرید که چگونه با کمترین ابزار و البته ذهنی درخشان می توان سینمای متفاوتی خلق کرد. این مستند دیجیتالی این احساس را بهتان می بخشد که اگر بخواهید، شما هم می توانید از دور ریز احساسات تان و بازیافت دوباره آنها اثر کوچکی بسازید.