دبیر: مهدی گنجی
زمان بندی پروژه : ۳ ماه
آغاز: خردادماه۱۳۸۹
شاید بعضی وقتها خیلی از مستندسازان به دنبال این بوده اند که کولهپشتی وسایل شان را جمع کنند و تنهایی به دل موضوع مورد نظرشان بزنند. به این روش فیلمسازی تکنفره یا One Man Filmmakingمیگویند.این نوع کار کردن ویژگی های خاصی دارد و تجربه های منحصر به فردی را شامل می شود. در این پروژه موضوع را پی میگیریم و بعد از حدود سه ماه دیگر کارگاه و یا کنفرانسی را با همین عنوان برگزار میکنیم.
راستش علاقه بنده به فیلمسازی تکنفره چندان بیشتر ازعلاقهام به تختخواب تکنفره نیست. نه به این دلیل که فکر نمیکنم در تنهایی کارکردن دست و بال آدم بازتر است یا اعتقاد ندارم که رابطهی بیواسطه با موضوع چیز خوبی است، اما به دو دلیل اساسی تا مجبور نشدهام و با جبر اقتصادی یا به قول نامجو جبر جغرافیایی مواجه نبودهام سراغ این نوع کارکردن نرفتهام۰
.jpg&h=150&w=220&zc=1&q=90)
مانی پتگر مستندسازی ست که بیشتر فیلم هایش به سینمای تجربی و Home Video نزدیک است. تقریبا در همه کارهایش تنها کار کرده و تاثیر دوربین ویدئو بر فیلمهایش به راحتی قابل درک است، چه آنهایی را که در زمان اقامتش در استرالیا ساخته چه فیلمهای ایرانیاش، مخصوصن فیلم نگاه که آخرین کار اوست.
تاکنون بیشتر درباره قدرت فیلمسازی تکنفره در نفوذ به فضاهای شخصی و خلوت آدمها صحبت کردیم ولی فیلمسازی تکنفره علاوه بر این، روشی است برای خودشناسی، حداقل “خود- فیلم شناسی”. برای اینکه با این موضوع بیشتر آشنا شوید گفتگوی من با رخساره قائممقامی را بخوانید که درباره تجربه یک کارگاه فیلمسازی تکنفره است با رویکردی تجربهگرا و خودشناسانه.
امروز ظاهرا بیش از هر زمان دیگری به موقعیتی که ژان کوکتو می گوید نزدیک شده ایم. دوربین فیلمبرداری و امکانات تدوین روی کامپیوتر خانگی هنوز به ارزانی قلم و کاغذ نیست، امّا با توجه به اینکه یک کامپیوتر و یک دوربین ویدئویی جزء لوازم بیشتر خانه های طبقات متوسط هستند، می توان گفت این امکانات در دسترس تقریبا هر کسی هست.
راس مکالوی کسی است که مبانی سینما حقیقت را در قالب شیوه شخصی خود ریخت و شکلی منحصر به فردی از مستندسازی را آفرید. او به همین خاطر مورد تحسین بسیار قرار گرفت و جوایز فراوانی را از آن خود کرد. آثار او غالبا “خود زندگی نگارانه” اند با این که او معمولا خود را در خصوصیترین و معذب کنندهترین لحظات زندگی اش به تصویر میکشد…
گفتوگو با فیلمسازانی که به شیوه تکنفره مستند میسازند راهی است برای آشنایی با تجربیات آنها. این مطلب، حرفهای فیما امامی و رضا دریانوش، زوج فیلمسازی است که در تجربهشان با فیلم “جای خالی آقا یا خانم ب” با ما سهیم شدهاند.
تکنولوژی دیجیتال و قدرتمند شدن و گسترش کامپیوترها آنچنان تاثیر گستردهای در حوزه سینما و تصویر متحرک داشته که هنوز همه ابعادش بر ما روشن نیست. آنچه در میان ما به عنوان سینمای دیجیتال مورد بحث قرار میگیرد تنها یکی از وجوه گوناگون این تاثیرات است، همانا اثری که ارزان شدن و در دسترس همگان قرار گرفتن دوربین و امکانات تدوین و آسان شدن استفاده از این وسائل در تولید فیلم (یا بهتر است بگوئیم ویدئو) داشته است.
در میانهی سال 2007، کشیش کلیسایی که در آن حضور مییابم از من خواست تا ببینم که آیا امکان وقتگذاری دواطلبانه برای فیلمبرداری و تدوین مستندی که میخواستند تهیه کنند را دارم یا خیر. باید به تنهایی به منطقهی جنگزدهای در اوگاندا سفر میکردم. بههرحال، دلیلی در پس این مستند بود که نمیتوانستم آن را رد کنم. در 1992 ایرن گلیسن، مادربزرگی استرالیایی، آنچه را که داشت فروخت و به اوگاندا آمد تا یتیمخانهای را برای کودکانی که بر اثر ایدز و جنگ داخلی 20 ساله یتیم شده بودند، برپا کند.
خوب تکنولوژی دیجیتال که با یک دکمه روشن و خاموش شدن به شما امکان تصویرداری می دهد و یک دوربین به اندازه ی جیبتان به شما هدیه داده و ست(Set) نور و لپتاپ تدوین و دوربین، روی هم با پنج یا شش میلیون تومان در دسترس شما قرار می گیرد، همه ی اینها آیا ضرورت فیلمسازی ده نفره، یا تیم صد نفره را پیش پا می نهد یا خواهناخواه عملاً فیلمسازی تکنفره را مطرح و ممکن میکند و ضرورتاً رواج می دهد؟
درباره ی فیلمسازی تک نفره، اولین بار در نخستین کنفرانس دوربین های دیجیتالی در پاریس سال ها پیش سخن گفته شد ـ شاید حدود ده سال پیش یا بیشتر ـ در آن کنفرانس تا جائی که یادم است «آلن کاوالیه» و «آنیس واردا» هم شرکت داشتند و کاوالیه از لذت فیلمسازی یک نفره، وقتی که [...]
حالا چرا فیلمسازی تک نفره می تواند به آدم های بومی مناطق کمک کند تا بتوانند راحت تر و کامل تر به لایه های اجتماعی همان جامعه ای که در آن زندگی می کنند رسوخ کنند؟ با فیلمسازی تک نفره هزینه ها پایین می آید و این اصلی ترین درد همه بچه های شهرستان است. با این روش هزینه های حمل و نقل و خورد و خوراک تا حد زیادی کاهش پیدا می کند. دیگر این که خودت هستی و خودت پس بهتر می توانی مشکلات اطرافت را تحمل کنی و دیگر لازم نیست نگران رضایت گروهت باشی .
دانستن و نوشتن درباره فیلم سازی تکنفره برای من در حکم پرسه زدن و جستجو درباره چیزی است که دلبسته آن هستم، بی آن که قصد داشته باشم حکمی قطعی درباره آن صادر کنم. شاید بشود به آن گفت تحقیق. یک تحقیق تجربهگرا. من قصد دارم کند و کاوی جدی را در اینباره شروع کنم. [...]
Copyright © 2012 vamostanad.com. S. Zebardast made it.