یادداشت و گفتار فیلم “ایران در اعلان” ساختۀ فرحناز شریفی
این اواخر به این مسئله بیشتر فکر میکنم که فیلمی که اطلاعاتاش را تنها از طریق گفتار متن منتقل میکند ناخودآگاه از موضع قدرت با مخاطب ارتباط برقرار میکند. به بینندهاش چندان مجال اندیشیدن و تصمیم گیری نمیدهد و موضع چنین فیلمهایی موضع مشارکت کردن بیننده در فیلم نیست. موضع معلمی است که میخواهد آموزش بدهد.
