چند روز بعد از عید

برای یافتن عکسی نوروزی، همه خانه را زیر و رو کردم تا به این عکس از شهرام حیدریان رسیدم. مجمع عمومی انجمن مستند سازان، حدود ساعت 9 شب، با انتخاب هیئت مدیره و بازرس جدید کارش به پایان رسیده است. دوستان در حالی که به سوی درخروج می رفتند دعوت به عکس گرفتن شدند.

فاتحان دماوند با دوربین

رضا جلالی در پشت این عکس نوشت:

” 25 مرداد، بلند ترین نقطه قله دماوند. به ترتیب از راست به چپ: فریدون کاظمی (دستیار فیلمبردار)، حسن زاهدی (صدا بردار)، حسن بشکوفه (تهیه کننده)، خودم (فیلمبردار)، اسماعیل شیخ سفلی (راننده به عنوان کارگر فنی). هوا آفتابی و قسمت هایی از زمین که دیده می شود از جنس گوگرد.”

خانبابا معتضدی و استعاره هایش

در فاصلۀ سال های 1346 تا 1349 و در هنگام پژوهش تاریخ سینمای ایران، خانبابا معتضدی فیلمبردار رسمی دهۀ 1300 چند حلقه فیلم کوچک 35 میلیمتری در اختیار من گذاشت و گفت: “تصاویر خانوادگی است که خود و یا دستیارش یدالله طالقانی آنهارا گرفته اند”. این گفته از آن پس همه جا نقل شد. حالا می خواهم بگویم اینها فقط تصاویر خانوادگی نبود، بلکه بیشتر مستند بازسازی و یا داستان کوتاه است.

پرویز کیمیاوی، پ مثل پلیکان و یک عکس

کسانی که فیلم را دیده باشند خوب می­ دانند که این عکس مربوط به صحنه ­ایست که بچه­ های شیطان طبس با وساطت یکی از دوستانشان که در آزار و تمسخر آسیدعلی­ میرزا با آنها همراهی نکرده است، سنگ انداختن و دشنام دادن را کناری می­ گذارند و آهسته آهسته به او نزدیک می­ شوند.

چهرۀ شاهدان

در اینجا منظور من رجوع به چهرۀ گروه دیگری از “شاهدان” است. آیا در خانه های شهر عکسی از محمد قلی سیار وجود ندارد؟ شخصیت هایی مثل خسرو سینایی و ناصر تقوایی شناخته شده تر از آنند که به کوشش ما نیازی داشته باشند، امادر سینمای مستند ایران صدها مستند ساز آمده اند و رفته اند و جزبرخی آثار، چیزی از خود و شرایط کارشان نمی دانیم.