خرمشهر، داستان پایداری و افسردگی
دچار انواع احساسات متعارض ام. داستان بی ربط بودن برآوردها با هزینه ها به جای خود، آنچه تا حد مشغلۀ رهایی ناپذیر و رنج در ژرفای جان، مایۀ آزارم شده، بی اعتنایی خود ماست نسبت به این شهر، که این همه مظلوم و نیز آینۀ زندگی ماست.
آرمان شهر افشارنادری
در شرایط بهم ریخته اوایل انقلاب تهمت هایی ناروا از سوی گروهی از همکاران ناسپاس، افشارنادری را خانه نشین کرد. او به شدت لاغر شده بود؛ اندام ورزیده و روح بزرگ او در مقابل تهمت هایی دروغین دوام نیاورد و هر روز فرسوده تر می شد. در این احوال کتاب «اتوپیا» اثر «توماس مور» را در دست ترجمه داشت. افشارنادری در 9 تیرماه 1358 در سن 53 سالگی در حالی که حدود پنج ماه از انقلاب نگذشته بود بر اثر سکته قلبی با مدینه فاضلهاش وداع کرد. کتاب اتوپیا نیمه تمام ماند تا اینکه به همت داریوش آشوری ترجمه آن به پایان رسید.
در جستجوی زیست زنانه
این پرونده می خواهد مروری باشد بر فیلم های مستندی که تجسم و تصوری از زیست زنانه یا خواست زنانه برای زیستن در جامعۀ معاصر ایرانی بوده اند.
جمعه های مستند
از روزی که ما سه سایت سینمای مستند تصمیم گرفتیم کاری کنیم که فیلم های مستند بیشتر و بهتر دیده شوند ، فکر کردیم برگزاری برنامه ای شبیه به ” مستند برتر ” می تواند اتفاق خوبی باشد. به همین دلیل تصمیم گرفتیم جمع داوران ما جمع بزرگی باشند بر خلاف جشنواره هایی که وجود [...]
امبرتو اکو و مستند خرمشهر
اکو می گوید هرچند یک حکم داستانی، دقیقا از آن رو که با ما از امور ساختگی سخن می گوید که در جهان واقعی به اثبات نمی رسد، کذب محسوب می شود و این کذب اعتراض ما را برنمی انگیزد، اما در قلمرو داستان در ناحودآگاه، ما آن را چون یک حقیقت می پذیریم. برای همین ما هرگز هومر و سروانتس را متهم نمی کنیم که دروغ می گویند.
خرمشهر، داستان پایداری و افسردگی
دچار انواع احساسات متعارض ام. داستان بی ربط بودن برآوردها با هزینه ها به جای خود، آنچه تا حد مشغلۀ رهایی ناپذیر و رنج در ژرفای جان، مایۀ آزارم شده، بی اعتنایی خود ماست نسبت به این شهر، که این همه مظلوم و نیز آینۀ زندگی ماست.
حیاط/ ت پشتی یا همزاد سخن می گوید
بی شک دهه هفتاد و هشتاد دهه هایی حیاتی و جدی و تاثیرگذار در خواست و اراده بخش کوچک اما قابل توجهی از انسان ایرانی برای تغییر نگاه و تفکر نسبت به زیست زنانه است.
قبلی
نگاه
گفته های یک «مستندنویس» قدیمی
جریان اصلی سینمای متفاوت ما و سینمای مستند ما خیلی کنار هم قرار دارند که نمودهای آن را در مستندگرایی سینمای داستانی متفاوتمان که با شهیدثالث و نادری شروع شد، مشاهده می کنیم. گاه حتی فکر می کنم که مستندگرایی در آثار فیلمسازی مانند کیانوش عیاری از جهاتی حتی مهم تر از آثار کیارستمی است و فیلم های عیاری از حیث مستندگرایی اصالت بیشتری دارد.
فیلم بینی
سال ها دل مشغول تهران (دربارۀ “سالینجرخوانی در پارک شهر” ساختۀ پیروز کلانتری)
با “سالینجرخوانی در پارک شهر” میبینیم که میشود در سینمای مستند و با همان تکنیکهای رایج مستند، یک شهر و یا گوشهای از آن را خیلی شخصی دید و درعینحال همانهایی از شهر را دید که همه هر روز میبینند، حتی بی آنکه از شیوه های شکار صحنه و دوربین مخفی استفاده شود.
آقایان پرنده* یا خیابانهای تهران از آنِ چه کسانی است؟! (نگاهی به فیلم ” سلاطین خیابانها”ساخته پالیز خوشدل و زینب تبریزی)
همین امروز درست تر تهران را نگاه کنید، آقایان پرنده را می بینید. همه جا در هر اتوبان و پل عابر پیاده و پل ماشین گذر و هر برج و مجتمعی آنها می پرند. این صدا و خواست بخش دیگری از این اجتماع برای هویت بخشی به زیست معاصر ماست.
