چرا فروم و فضاهای حرف زدن گروهی نداریم؟
مدتی قبل درباره موضوعی راجع به سینمای مستند تحقیق می کردم. به خیلیها زنگ زدم و از آنها اطلاعات گرفتم ولی به نتیجه ای که می خواستم نرسیدم. تا این که با یکی از برو بچههای مستندساز ایرانی مقیم اروپا تمامس گرفتم. گفت: درباره موضوع مورد نظرت خودم چیزی نمی دانم ولی آن را بین [...]
یک عصر زنانه در تهران
در سالهای اخیر به مدد تکنولوژی حالا بدیهی شده «دی وی دی» و سینماهای خوش کیفیت خانگی، همه می توانند جمع های فیلم بینی کوچکی به راه بیاندازند و در تجربه ای گروهی (اما متفاوت از سینما) به تماشای آثار سینمایی دلخواهشان بنشینند. چنین محفل هایی روز به روز در سرتاسر دنیا بیشتر و بیشتر می شوند و به گفته جاناتان روزنبام، کم کم چنین جمع های خودجوش و صمیمی ای جایگزین نقش سینماتک ها و سینه کلوب ها خواهند شد.
از موضوع تا طراحی فیلمنامه در فیلم مستند
این یک متن آموزشی است که چند ماه پیش در یک کارگاه شکل گیری چند فیلمنامۀ مستند برای دوستان مستندساز شیرازی آماده و ارائه شد. پنج فیلمساز در چهار ماه پنج فیلمنامه را برای حوزۀ هنری شیراز آماده کردند تا با همکاری خود حوزه پیگیر جذب مشارکت شوند برای تولید آن ها. دو سه کتاب [...]
چطور میتوانید عاشقشان نباشید!
“آنویل! داستان آنویل” یکی از جدیدترین فیلم های مستند موسیقی است که علاوه بر جوایز زیادی که در سال گذشته از جشنوارههای مختلف فیلم مستند از جمله شیکاگو گرفته است امسال (2009 ) دو جایزه مهم IDA را هم گرفت،بهترین مستند بلند و بهترین مستند با موضوع موسیقی. مستندی زنده و جذاب درباره یک گروه هوی متال به نام “آنویل” که ساشا گرواسی، کارگردان فیلم زندگی 30 ساله این گروه را به تصویر میکشد.
نقش و بازیگر
عید امسال در بوشهر بودم. در نوشته ی حاضر دوست دارم از دیار رییس علی بگویم، از دلوار و بوشهرکه لوکیشن ماجرای مبارزه ی دلیران آن خطه در جنگ با اشغالگران انگلیسی هستند و یادآور سریال محبوب دلیران تنگستان. در این جا خوب است که از محمود جوهری هم یادی بکنیم، که در [...]
بر صفحه شطرنج زندگی
سیانوزه فیلمی است روانشناسانه و در عین حال جامعهشناسانه. شروع فیلم دلچسب و گیراست، موضوعی انسانی که آدمی را تحت تاثیر قرار میدهد. شروع فیلم با انیمیشن است. انیمیشنی که گویای حال و هوای فیلم است. رخساره قائم مقامی درکی درست و واضح از شخصیت نقاش (جمشید امینی فر) دارد. فیلمی مستند که واکاوی زندگی [...]
مستندسازی تکنفره در اوگاندا
در میانهی سال 2007، کشیش کلیسایی که در آن حضور مییابم از من خواست تا ببینم که آیا امکان وقتگذاری دواطلبانه برای فیلمبرداری و تدوین مستندی که میخواستند تهیه کنند را دارم یا خیر. باید به تنهایی به منطقهی جنگزدهای در اوگاندا سفر میکردم. بههرحال، دلیلی در پس این مستند بود که نمیتوانستم آن را رد کنم. در 1992 ایرن گلیسن، مادربزرگی استرالیایی، آنچه را که داشت فروخت و به اوگاندا آمد تا یتیمخانهای را برای کودکانی که بر اثر ایدز و جنگ داخلی 20 ساله یتیم شده بودند، برپا کند.


قبلی

